เขาว่ากันว่า ดนตรีทำให้คนเรามีความสุขได้ แบบว่าสามารถบำบัดทุกข์ได้ด้วย ถึงแม้ดนตรีจะไม่ใช่ตำรวจ แต่ก็สามารถบำบัดทุกข์ให้เราได้ (ไม่เกี่ยว) อาทิตย์ที่แล้ววันพุธที่ผ่านมา คณะเรามีการจัดประชุมเกี่ยวกับเรื่องเครื่องแบบ แต่ก็ช่างมัน ไม่ใช่ประเด็น (ฮ่าๆ) ประเด็นก็คือในระหว่างที่รอการประชุมนั่งๆกันอยู่เกิดจะไม่มีอะไรทำขึ้นมาแล้วพอดีที่ตึกคณะมีการแสดงดนตรีเกิดขึ้น เราก็เข้าไปดูกัน ไม่คิดเลยว่ามหาลัยจะมีห้องแบบนี้ด้วย แล้วซ่อนอยู่ใต้บันไดตึกสิบเอ็ด ?? ช่วยด้วย ห้องนี้ทำให้เราตกใจมาก (หัวเราะ)
แบบถึงกับเดินเข้าแล้วอยากจะเดินออกมากๆอ่ะ (มันเป็นทางการเกินเลยกลัว) นึกว่ามันจัดแสดงดนตรีแบบนิทรรศการเล็กๆ พอเข้าไปแล้วแบบถึงกับขาสั่น (ฮา) มันเป็นห้องเรียนดนตรีแหละค่ะ อารมณ์ว่ามีชั้นล่างและชั้นสองเนี่ยเราถ่ายจากชั้นสอง แล้วพอดนตรีบรรเลงนะ แม่เจ้า!! นั่งขนลุก (หัวเราะ) คือเกิดมาไม่เคยได้เข้าไปฟังเพลงแบบนี้ แนวเพลงที่ได้ฟังยังเป็นเพลงแนวกดดันที่แต่งขึ้นเพื่อแสดงให้เห็นถึงความกดดันและปัญหาทางสังคม
เรานั่งอยู่ข้างผู้เชี่ยวชาญที่เคยเรียนแขนงนี้มาถึงทำให้เข้าใจว่าดนตรีนี้ต้องการจะสื่ออะไร คือเขาไม่ได้ใช้เพียงแค่เครื่องดนตรีที่ทำให้เกิดเสียง แต่ใช้เสียงในคอมพิวเตอร์แสดงถึงเสียงต่างๆด้วยแหละ แต่ฟังแล้วไม่สุนทรีเลยนะค่ะ เพราะมันก็กดดันน่ะ T^T ซักพักถึงเวลาประชุมก็เลยต้องออกจากห้องไป (ฮ่าๆ) ความจริงแล้วก็อยากฟังให้จบเพราะมันมีอย่างอื่นด้วยอ่ะ แบบมีดนตรีแนวอื่นๆอีกด้วย แต่ถึงเวลาประชุมก็ต้องออกไปเพราะได้ข่าวอีคนนั่งอธิบายเรื่องดนตรีให้เราฟังมันเป็นรองประธานรุ่น (ฮา)
มันเลยทำให้เราเข้าใจขึ้นมานะว่าดนตรีเนี่ยลึกซึ้งมากเลยเชียว ช่วงนี้ค่อนข้างอ่อนไหวกับประเภทไวโอลิน เปียโน อะไรเถือกๆนั้นแหละค่ะ คือเป็นคนชอบฟังเพลงบรรเลงนะ ฟังได้แต่ก็อาจจะหลับได้ด้วยเหมือนกัน (หัวเราะ) ก่อนหน้านี้ได้ดูไลฟ์ของโนบุโอะซังที่เป็ฯคนแต่งเพลงประกอบไฟนอลแฟนตาซี เขาจัดไลฟ์ขึ้นหลายครั้งแล้วก็พึ่งรู้
แต่ที่ทำดีวีดีออกมาก็มีไม่กี่อัน แล้วก็มีวงดนตรีของต่างประเทศที่แบบบรรเลงเพลงของเขาด้วย เราได้ลองโหลดในยูทูปดูแล้วก็แบบ เจ๋งจังเลยอ่ะ T^T ฟังแล้วถึงขึ้นตบมือแปะๆเป็นคนบ้าอยู่คนเดียว (หัวเราะ) เป็นคนชอบออเครสตร้า แต่ถ้าเป็นของโนบุโอะซังก็จะยิ่งชอบน่ะ ของคนอื่นนี่ไม่แน่ใจนะก็แล้วแต่เพลงที่ชอบด้วย (หัวเราะ) แล้วเมื่อวันศุกร์ก็ไปเดินเล่นฟิวเจอร์ปาร์ก ถ้าไปคนเดียวก็ว่าจะนั่งดูแล้วเชียว T^T
เขามีจัดดนตรีในห้างแหละ คือเหนแล้วแบบนึกถึงอะไรรู้ป่ะ (หัวเราะ) อารมณ์ว่า "อ้าว นั่นมันริโกะบนเวที" (ได้ข่าวว่าคนที่เล่นอยู่บนเวทีเป็นผู้ชายล้วน) แล้วแบบเห็นแล้วนึกถึงคุณนาโอกิกับริโกะในละครจริงๆ (หัวเราะ) เลยถ่ายรูปมาซักหน่อย (ฮ่าๆ) เพื่อนมันก็ดึงแขนอยู่ได้ ว่าจะถ่ายให้มันดีกว่านี้น่ะนะ แต่เราก็ไม่ใช่คนถ่ายรูปสวยอ่ะ (ฮา) ถ่ายมาก็ได้แบบนี้นี่แหละ แต่คนฟังก็น้อยอย่างที่เห็น แต่เขาก็เล่นเพลงเพราะดีนะค่ะ เอาจริงๆคนที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ก็อาจจะมาันั่งแก้เซ็งเฉยๆ ก็ได้ แหะ ๆ
ดนตรีเนี่ยเป็นอะไรที่ละเอียดอ่อนเนอะ ถ้าได้เรียนมาก็อาจจะเข้าใจก้ได้ว่าคนแต่งเพลงคนนี้ต้องการจะสื่ออะไรถึงคนฟัง โดยที่ไม่จำเป็นต้องมีเนื้อร้องด้วยซ้ำ เราคิดว่าบางเพลงถึงจะคนละภาษาถึงจะไม่เข้าใจภาษานั้น แต่บางเพลงน่ะ เมโลดี้ก็ทำให้เราสามารถเข้าใจแล้วก็คิดถึงเนื้อเพลงและความหมายได้เลยแหละ
แต่ก็เป็นเพียงแค่บางเพลงเท่านั้นแหละนะ เพราะฉะนั้นเราคิดว่าออเครสตร้า หรือพวกดนตรีบรรเลงเนี่ยคนแต่งคงต้องพยายามใส่ความรู้สึกของตัวเองลงไปด้วยเยอะมากๆแน่ๆ ความรู้สึกนึกคิด อารมณ์ในเวลานั้น หรืออะไรอื่นๆที่ทำให้เพลงนั้นสมบูรณ์แบบ จะสมบูรณ์แบบได้จริงๆก็คงต้องหมายถึงสื่อให้คนฟังเข้าใจถึงความรู้สึกของเพลงนี้ด้วยละมั้ง เอิ๊ก
เมื่อวันเสาร์ไปร้านใหม่พี่กวินมาอะเก็น ยืนยันว่าชอบร้านนี้มากๆเลยแหละ >_< คือกล้องถ่ายไม่ดีอ่ะ เลยไม่ค่อยได้ถ่ายอะไรมามากนักนะแต่ก็ไปเพื่อจะไปกินเค้ก!!! (ฮ่าๆ) กำลังรอน้ำแข็งใสอยู่ ต่อไปนี้ถ้าไปสยามคงต้องกินอ่ะ ไม่ได้แล้ว (หัวเราะ) เป็นคนชอบกินเค้กมากเลยนะ แล้วก็ชอบไวท์ช๊อคมากกินได้ไม่เคยเบื่อ ชีสเค้กก็โอเค แต่ช๊อกโกแล๊ตเค้กเราเฉยๆแหละ (หัวเราะ) คือชอบกินช๊อกโกแล๊ตแต่ช๊อกโกแล๊ตเค้กเราว่ามันเลี่ยนง่ายอ่ะ เลยชอบไวท์ช๊อคมากกว่า >_< แต่ก็กินเค้กได้ทุกประเภทนะ!!! ต่อไปจะกินโกโก้ฝีมือพี่กวิน (ฮ่าๆ)
ก็ไปนั่งเมาท์กับเจ้ ความจริงเราก็เมาท์กันจบประเด็นไปสามชาติแล้วนะ (ฮ่าๆ) มัวแต่นั่งบ่นกันไปว่าเสี้ยนฟิกว่ะเจ้ อะไรทำนองนั้น พอสั่งเค้กไปพี่กวินเลยทำน้ำโซดาให้กิน อาหย่อยมากเลย >_< ขอบคุณพี่กวินค๊าบ
สีสวยมากเลยอ่ะ ตอนพี่กวินถามว่าอยากได้สีไรความจริงแอบมองว่ามีสีส้มมั้ย ชอบสีส้มแต่เราชอบสองสีเลยเอาสีเขียวก่อน คราวหน้าเดี๋ยวซื้อสีส้มกินบ้าง ถ้ามี (ฮ่าๆ) สีฟ้าสวยเน้อ แต่สีเขียวมองแล้วสบายตามากกว่า เอิ๊ก สีเขียวอะเป็นรสกีวี่แล้วสีฟ้าอ่ะเป็นบลูฮาวายแหละ อาหย่อย ๆ >_< สุดท้ายก็ล่อเค้กไปสองชิ้นอ่ะ (ฮ่าๆ) คราวหน้าเดี๋ยวไปกินบลูเบอรี่บ้าง แย่งพี่ลุกินแล้วอร่อยมากๆ เดี๋ยวต้องกิน ๆ >_< รู้สึกจะกินทุกอย่าง ฮ่า ๆ อยากถ่ายเค้กด้วยเหอะแต่แบบ ก่อนจะรู้ตัวคือเค้กตั้ง ส้อมจิ้ม ถ่ายแล้วไม่สวยแระ (หัวเราะ) แต่น้ำงามอ่าชอบๆ
ต่อจากนั่งกินเค้กเลยนั่งเมาท์กันไปเรื่อยเปื่อย (ฮ่าๆ) วันอาทิตย์หน้ามิกิจะมาแระ ตื่นเต้นเหมือนกันนะเนี่ย อยากเจอมิกิอ่ะ แต่รู้สึกว่าเราไม่ได้ต่อสู้เพื่อการมีทติ้งเลยอ่ะ อยากอยู่นะแต่แบบก็อย่างที่ว่าอ่ะเราไม่มีพลังมากพอจะต่อสู้เลยจริงๆ (หัวเราะ) ไม่ได้เป็นอะไรกับทางไมนิจิเลย แบบสมัครเรียนไรเงี้ย เลยไม่ได้ส่งเอสเอ็มเอส ส่วนให้ส่งของไปประกวดก็ไม่มีทีมแหละ T^T สรุปแล้วคือแต่ละอย่างยากๆทั้งนั้นเลยไม่ได้ทำเลยอ่ะ ขอเห็นมิกิจังบนเวทีก็พอแล้ว T^T
รู้สึกว่าอัพยาวแต่ไม่ค่อยจะมีอะไรเลยอะ บ่นเรื่อยเปื่อยมากๆ ฮ่า ๆ ล่าสุดก็มีรูปลัทธิให้กรี๊ดกร๊าดด้วยแหละค่ะ นานๆทีมากๆเลยอะ เมื่อวานเลยลองทำซิกเนเจอร์ใหม่ แล้วแบบ เหมือนห่างหายกับการใช้โฟโต้ช๊อปไปนาน (เหรอ?) รู้สึกว่าพอตัวเองใช้แต่เท็กเจอร์อ่ะ แล้วกลับมาใช้บรัชไม่เป็นอีกแล้ว (ฮ่าๆ) บรัชมันก็ใช้ยากเนอะ แล้วจะทำสีไหนให้เป็นสีไหนแบบสวยๆก็ทำไม่เป็นละ ลืมละว่าปรับยังไง รู้สึกว่าไอ้เรื่องพวกนี้ต้องหัดทำบ่อยๆมันจะได้ฝังเข้าหัว แต่ก็โดยส่วนตัวเป็นคนความจำสั้นในเรื่องที่มีความรู้อะนะ เรื่องไร้สาระนี่จำเก่งเหลือเกิน (หัวเราะ)
แล้วรูปเล็กๆนะเป็นรูปที่ชอบอ่ะ มองได้หวานเชื่อมดี ฮ่า ๆ แต่ก็อย่างที่พี่อุ้มบอก ถ้าขยายเดี๋ยวเขาเห็นสายตาหมดว่าไม่ได้หวานเชื่อมจริง (กร๊าก) แต่น้องชะนีน่ารักดี ถ่ายแม็กแล้วยิ้มแบบนี้ดีกว่าทำหน้าบึ้งตั้งเยอะเนอะค่ะลูก (ฮ่าๆ) คุณพีก็อารมณ์ดีอ่าก็อยากให้ยิ้มกันเข้าไว้ มีความสุขกันเข้าไว้เถิด เราจะได้มีความสุขด้วย (หัวเราะ)
อืมก่อนหน้านี้มีเรื่องบังเอิญเรื่องนึงที่จำขึ้นใจไปได้อีกนาน เมื่อวันจันทร์เราไปงานมีทเทโกะมัตสึ แล้วพอดีว่าเจ้แพรแกไปดูคอนเทโกะมัตสึที่ญี่ปุ่น เจ้ก็เลยจะโทรมาถามว่างานเป็นไงมั่ง แต่แบบตกใจอ่ะ คือมันบังเอิญจนทำให้ไอ้ที่คิดอยู่เนี่ยแบบจะมีความเป็นไปได้รึเปล่าวะ (หัวเราะ) โดยส่วนตัวเราเป็นคนคิดมากนะ เอิ๊ก แล้วทีนี้ เจ้แกก็โทรมาบอกว่า "เออเนี่ยเอ้ น้องมันเหมือนจะร้องไห้ในคอนอ่ะแก แบบพูดซึ้งกว่าหลายๆรอบที่ผ่านมามาก พี่ตกใจว่ะ พี่ร้องไห้ตามมันไปแระ" (หัวเราะ) เออมันก็แปลกใช่ป่ะ รอบสุดท้ายก็ไม่ใช่แล้วอยู่ดีๆมาทำซึ้ง ตอนนั้นเราไม่ได้คิดอะไรหรอกคือก็คิดว่ามันก็น่าจะซึ้งตามเรื่องตามราวอ่ะ แต่มันไม่ใช่อ่ะดิ วันต่อมาเราได้ข่าวว่า น้องจะเรียนไม่จบภายในสี่ปี
เราก็อึ้งไปพักนึงแล้วก็เอาเรื่องมาประติดประต่อกัน T_T คือเราคิดมากจริงๆแหละ แต่คนเราถ้ารับรู้เรื่องช๊อคๆมันก็ต้องเฟวเป็นธรรมดาใช่ป่ะ เราไม่รู้ว่าน้องรู้ตัวเมื่อไหร่รู้ตอนไหน แต่แบบ ไม่รู้ว่ะมันก็คิดไปแล้ว แล้วพอเราคิดแบบนั้นเราก็เฟวซะเอง (หัวเราะ) ก็เป็นห่วงน่ะค่ะ ไม่อยากให้คิดมากไม่อยากให้ร้องไห้ฟูมฟายจนทรมาน ถ้าเราเห็นเราต้องทนไม่ได้แน่ๆเลย T_T เด็กคนนี้ไม่ใช่คนที่ร้องไห้ง่ายๆนะเราว่า (เหรอ?) แต่ก็อยากจะบอกจังว่าเป็นห่วงมากๆเลยแหละ T_T ยังไงก็อยากให้มีความสุขมากกว่าเศร้าหมองนะน้อง T^T ตัวเราก็ไม่ได้รู้จักมันมากไม่เคยรู้จักกันแบบพบเจอจับมือทักทาย แต่เราก็รู้แหละว่ามันเป็นคนมีความพยายามและไม่ชอบความพ่ายแพ้ มันเป็นเหตุผลที่ทำให้ยิ่งกังวลเข้าไปใหญ่เลยว่าเรื่องนี้อาจจะส่งผลกระทบต่อจิตใจของเจ้าตัวมากมายแค่ไหน
เรารู้ว่าคุณเหนื่อยมาก แต่ก็อยากจะให้พักผ่อนแล้วต่อสู้ต่อไปอีก เพื่อใครหลายๆคนที่เป็นห่วงคุณอยู่นะ เพราะไม่ใช่คนที่ยอมแพ้อะไรง่ายๆเวลาแพ้มันอาจจะทำให้ยิ่งทรมานก็ได้
ทำไมทิ้งท้ายด้วยเรื่องเศร้า ๆ ฮ่า ๆ
เอาเป็นว่า หิวจังเลย อ่า T^T
แบบถึงกับเดินเข้าแล้วอยากจะเดินออกมากๆอ่ะ (มันเป็นทางการเกินเลยกลัว) นึกว่ามันจัดแสดงดนตรีแบบนิทรรศการเล็กๆ พอเข้าไปแล้วแบบถึงกับขาสั่น (ฮา) มันเป็นห้องเรียนดนตรีแหละค่ะ อารมณ์ว่ามีชั้นล่างและชั้นสองเนี่ยเราถ่ายจากชั้นสอง แล้วพอดนตรีบรรเลงนะ แม่เจ้า!! นั่งขนลุก (หัวเราะ) คือเกิดมาไม่เคยได้เข้าไปฟังเพลงแบบนี้ แนวเพลงที่ได้ฟังยังเป็นเพลงแนวกดดันที่แต่งขึ้นเพื่อแสดงให้เห็นถึงความกดดันและปัญหาทางสังคม
เรานั่งอยู่ข้างผู้เชี่ยวชาญที่เคยเรียนแขนงนี้มาถึงทำให้เข้าใจว่าดนตรีนี้ต้องการจะสื่ออะไร คือเขาไม่ได้ใช้เพียงแค่เครื่องดนตรีที่ทำให้เกิดเสียง แต่ใช้เสียงในคอมพิวเตอร์แสดงถึงเสียงต่างๆด้วยแหละ แต่ฟังแล้วไม่สุนทรีเลยนะค่ะ เพราะมันก็กดดันน่ะ T^T ซักพักถึงเวลาประชุมก็เลยต้องออกจากห้องไป (ฮ่าๆ) ความจริงแล้วก็อยากฟังให้จบเพราะมันมีอย่างอื่นด้วยอ่ะ แบบมีดนตรีแนวอื่นๆอีกด้วย แต่ถึงเวลาประชุมก็ต้องออกไปเพราะได้ข่าวอีคนนั่งอธิบายเรื่องดนตรีให้เราฟังมันเป็นรองประธานรุ่น (ฮา)
มันเลยทำให้เราเข้าใจขึ้นมานะว่าดนตรีเนี่ยลึกซึ้งมากเลยเชียว ช่วงนี้ค่อนข้างอ่อนไหวกับประเภทไวโอลิน เปียโน อะไรเถือกๆนั้นแหละค่ะ คือเป็นคนชอบฟังเพลงบรรเลงนะ ฟังได้แต่ก็อาจจะหลับได้ด้วยเหมือนกัน (หัวเราะ) ก่อนหน้านี้ได้ดูไลฟ์ของโนบุโอะซังที่เป็ฯคนแต่งเพลงประกอบไฟนอลแฟนตาซี เขาจัดไลฟ์ขึ้นหลายครั้งแล้วก็พึ่งรู้
แต่ที่ทำดีวีดีออกมาก็มีไม่กี่อัน แล้วก็มีวงดนตรีของต่างประเทศที่แบบบรรเลงเพลงของเขาด้วย เราได้ลองโหลดในยูทูปดูแล้วก็แบบ เจ๋งจังเลยอ่ะ T^T ฟังแล้วถึงขึ้นตบมือแปะๆเป็นคนบ้าอยู่คนเดียว (หัวเราะ) เป็นคนชอบออเครสตร้า แต่ถ้าเป็นของโนบุโอะซังก็จะยิ่งชอบน่ะ ของคนอื่นนี่ไม่แน่ใจนะก็แล้วแต่เพลงที่ชอบด้วย (หัวเราะ) แล้วเมื่อวันศุกร์ก็ไปเดินเล่นฟิวเจอร์ปาร์ก ถ้าไปคนเดียวก็ว่าจะนั่งดูแล้วเชียว T^T
เขามีจัดดนตรีในห้างแหละ คือเหนแล้วแบบนึกถึงอะไรรู้ป่ะ (หัวเราะ) อารมณ์ว่า "อ้าว นั่นมันริโกะบนเวที" (ได้ข่าวว่าคนที่เล่นอยู่บนเวทีเป็นผู้ชายล้วน) แล้วแบบเห็นแล้วนึกถึงคุณนาโอกิกับริโกะในละครจริงๆ (หัวเราะ) เลยถ่ายรูปมาซักหน่อย (ฮ่าๆ) เพื่อนมันก็ดึงแขนอยู่ได้ ว่าจะถ่ายให้มันดีกว่านี้น่ะนะ แต่เราก็ไม่ใช่คนถ่ายรูปสวยอ่ะ (ฮา) ถ่ายมาก็ได้แบบนี้นี่แหละ แต่คนฟังก็น้อยอย่างที่เห็น แต่เขาก็เล่นเพลงเพราะดีนะค่ะ เอาจริงๆคนที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ก็อาจจะมาันั่งแก้เซ็งเฉยๆ ก็ได้ แหะ ๆ
ดนตรีเนี่ยเป็นอะไรที่ละเอียดอ่อนเนอะ ถ้าได้เรียนมาก็อาจจะเข้าใจก้ได้ว่าคนแต่งเพลงคนนี้ต้องการจะสื่ออะไรถึงคนฟัง โดยที่ไม่จำเป็นต้องมีเนื้อร้องด้วยซ้ำ เราคิดว่าบางเพลงถึงจะคนละภาษาถึงจะไม่เข้าใจภาษานั้น แต่บางเพลงน่ะ เมโลดี้ก็ทำให้เราสามารถเข้าใจแล้วก็คิดถึงเนื้อเพลงและความหมายได้เลยแหละ
แต่ก็เป็นเพียงแค่บางเพลงเท่านั้นแหละนะ เพราะฉะนั้นเราคิดว่าออเครสตร้า หรือพวกดนตรีบรรเลงเนี่ยคนแต่งคงต้องพยายามใส่ความรู้สึกของตัวเองลงไปด้วยเยอะมากๆแน่ๆ ความรู้สึกนึกคิด อารมณ์ในเวลานั้น หรืออะไรอื่นๆที่ทำให้เพลงนั้นสมบูรณ์แบบ จะสมบูรณ์แบบได้จริงๆก็คงต้องหมายถึงสื่อให้คนฟังเข้าใจถึงความรู้สึกของเพลงนี้ด้วยละมั้ง เอิ๊ก
เมื่อวันเสาร์ไปร้านใหม่พี่กวินมาอะเก็น ยืนยันว่าชอบร้านนี้มากๆเลยแหละ >_< คือกล้องถ่ายไม่ดีอ่ะ เลยไม่ค่อยได้ถ่ายอะไรมามากนักนะแต่ก็ไปเพื่อจะไปกินเค้ก!!! (ฮ่าๆ) กำลังรอน้ำแข็งใสอยู่ ต่อไปนี้ถ้าไปสยามคงต้องกินอ่ะ ไม่ได้แล้ว (หัวเราะ) เป็นคนชอบกินเค้กมากเลยนะ แล้วก็ชอบไวท์ช๊อคมากกินได้ไม่เคยเบื่อ ชีสเค้กก็โอเค แต่ช๊อกโกแล๊ตเค้กเราเฉยๆแหละ (หัวเราะ) คือชอบกินช๊อกโกแล๊ตแต่ช๊อกโกแล๊ตเค้กเราว่ามันเลี่ยนง่ายอ่ะ เลยชอบไวท์ช๊อคมากกว่า >_< แต่ก็กินเค้กได้ทุกประเภทนะ!!! ต่อไปจะกินโกโก้ฝีมือพี่กวิน (ฮ่าๆ)
ก็ไปนั่งเมาท์กับเจ้ ความจริงเราก็เมาท์กันจบประเด็นไปสามชาติแล้วนะ (ฮ่าๆ) มัวแต่นั่งบ่นกันไปว่าเสี้ยนฟิกว่ะเจ้ อะไรทำนองนั้น พอสั่งเค้กไปพี่กวินเลยทำน้ำโซดาให้กิน อาหย่อยมากเลย >_< ขอบคุณพี่กวินค๊าบ
สีสวยมากเลยอ่ะ ตอนพี่กวินถามว่าอยากได้สีไรความจริงแอบมองว่ามีสีส้มมั้ย ชอบสีส้มแต่เราชอบสองสีเลยเอาสีเขียวก่อน คราวหน้าเดี๋ยวซื้อสีส้มกินบ้าง ถ้ามี (ฮ่าๆ) สีฟ้าสวยเน้อ แต่สีเขียวมองแล้วสบายตามากกว่า เอิ๊ก สีเขียวอะเป็นรสกีวี่แล้วสีฟ้าอ่ะเป็นบลูฮาวายแหละ อาหย่อย ๆ >_< สุดท้ายก็ล่อเค้กไปสองชิ้นอ่ะ (ฮ่าๆ) คราวหน้าเดี๋ยวไปกินบลูเบอรี่บ้าง แย่งพี่ลุกินแล้วอร่อยมากๆ เดี๋ยวต้องกิน ๆ >_< รู้สึกจะกินทุกอย่าง ฮ่า ๆ อยากถ่ายเค้กด้วยเหอะแต่แบบ ก่อนจะรู้ตัวคือเค้กตั้ง ส้อมจิ้ม ถ่ายแล้วไม่สวยแระ (หัวเราะ) แต่น้ำงามอ่าชอบๆ
ต่อจากนั่งกินเค้กเลยนั่งเมาท์กันไปเรื่อยเปื่อย (ฮ่าๆ) วันอาทิตย์หน้ามิกิจะมาแระ ตื่นเต้นเหมือนกันนะเนี่ย อยากเจอมิกิอ่ะ แต่รู้สึกว่าเราไม่ได้ต่อสู้เพื่อการมีทติ้งเลยอ่ะ อยากอยู่นะแต่แบบก็อย่างที่ว่าอ่ะเราไม่มีพลังมากพอจะต่อสู้เลยจริงๆ (หัวเราะ) ไม่ได้เป็นอะไรกับทางไมนิจิเลย แบบสมัครเรียนไรเงี้ย เลยไม่ได้ส่งเอสเอ็มเอส ส่วนให้ส่งของไปประกวดก็ไม่มีทีมแหละ T^T สรุปแล้วคือแต่ละอย่างยากๆทั้งนั้นเลยไม่ได้ทำเลยอ่ะ ขอเห็นมิกิจังบนเวทีก็พอแล้ว T^T
รู้สึกว่าอัพยาวแต่ไม่ค่อยจะมีอะไรเลยอะ บ่นเรื่อยเปื่อยมากๆ ฮ่า ๆ ล่าสุดก็มีรูปลัทธิให้กรี๊ดกร๊าดด้วยแหละค่ะ นานๆทีมากๆเลยอะ เมื่อวานเลยลองทำซิกเนเจอร์ใหม่ แล้วแบบ เหมือนห่างหายกับการใช้โฟโต้ช๊อปไปนาน (เหรอ?) รู้สึกว่าพอตัวเองใช้แต่เท็กเจอร์อ่ะ แล้วกลับมาใช้บรัชไม่เป็นอีกแล้ว (ฮ่าๆ) บรัชมันก็ใช้ยากเนอะ แล้วจะทำสีไหนให้เป็นสีไหนแบบสวยๆก็ทำไม่เป็นละ ลืมละว่าปรับยังไง รู้สึกว่าไอ้เรื่องพวกนี้ต้องหัดทำบ่อยๆมันจะได้ฝังเข้าหัว แต่ก็โดยส่วนตัวเป็นคนความจำสั้นในเรื่องที่มีความรู้อะนะ เรื่องไร้สาระนี่จำเก่งเหลือเกิน (หัวเราะ)
แล้วรูปเล็กๆนะเป็นรูปที่ชอบอ่ะ มองได้หวานเชื่อมดี ฮ่า ๆ แต่ก็อย่างที่พี่อุ้มบอก ถ้าขยายเดี๋ยวเขาเห็นสายตาหมดว่าไม่ได้หวานเชื่อมจริง (กร๊าก) แต่น้องชะนีน่ารักดี ถ่ายแม็กแล้วยิ้มแบบนี้ดีกว่าทำหน้าบึ้งตั้งเยอะเนอะค่ะลูก (ฮ่าๆ) คุณพีก็อารมณ์ดีอ่าก็อยากให้ยิ้มกันเข้าไว้ มีความสุขกันเข้าไว้เถิด เราจะได้มีความสุขด้วย (หัวเราะ)
อืมก่อนหน้านี้มีเรื่องบังเอิญเรื่องนึงที่จำขึ้นใจไปได้อีกนาน เมื่อวันจันทร์เราไปงานมีทเทโกะมัตสึ แล้วพอดีว่าเจ้แพรแกไปดูคอนเทโกะมัตสึที่ญี่ปุ่น เจ้ก็เลยจะโทรมาถามว่างานเป็นไงมั่ง แต่แบบตกใจอ่ะ คือมันบังเอิญจนทำให้ไอ้ที่คิดอยู่เนี่ยแบบจะมีความเป็นไปได้รึเปล่าวะ (หัวเราะ) โดยส่วนตัวเราเป็นคนคิดมากนะ เอิ๊ก แล้วทีนี้ เจ้แกก็โทรมาบอกว่า "เออเนี่ยเอ้ น้องมันเหมือนจะร้องไห้ในคอนอ่ะแก แบบพูดซึ้งกว่าหลายๆรอบที่ผ่านมามาก พี่ตกใจว่ะ พี่ร้องไห้ตามมันไปแระ" (หัวเราะ) เออมันก็แปลกใช่ป่ะ รอบสุดท้ายก็ไม่ใช่แล้วอยู่ดีๆมาทำซึ้ง ตอนนั้นเราไม่ได้คิดอะไรหรอกคือก็คิดว่ามันก็น่าจะซึ้งตามเรื่องตามราวอ่ะ แต่มันไม่ใช่อ่ะดิ วันต่อมาเราได้ข่าวว่า น้องจะเรียนไม่จบภายในสี่ปี
เราก็อึ้งไปพักนึงแล้วก็เอาเรื่องมาประติดประต่อกัน T_T คือเราคิดมากจริงๆแหละ แต่คนเราถ้ารับรู้เรื่องช๊อคๆมันก็ต้องเฟวเป็นธรรมดาใช่ป่ะ เราไม่รู้ว่าน้องรู้ตัวเมื่อไหร่รู้ตอนไหน แต่แบบ ไม่รู้ว่ะมันก็คิดไปแล้ว แล้วพอเราคิดแบบนั้นเราก็เฟวซะเอง (หัวเราะ) ก็เป็นห่วงน่ะค่ะ ไม่อยากให้คิดมากไม่อยากให้ร้องไห้ฟูมฟายจนทรมาน ถ้าเราเห็นเราต้องทนไม่ได้แน่ๆเลย T_T เด็กคนนี้ไม่ใช่คนที่ร้องไห้ง่ายๆนะเราว่า (เหรอ?) แต่ก็อยากจะบอกจังว่าเป็นห่วงมากๆเลยแหละ T_T ยังไงก็อยากให้มีความสุขมากกว่าเศร้าหมองนะน้อง T^T ตัวเราก็ไม่ได้รู้จักมันมากไม่เคยรู้จักกันแบบพบเจอจับมือทักทาย แต่เราก็รู้แหละว่ามันเป็นคนมีความพยายามและไม่ชอบความพ่ายแพ้ มันเป็นเหตุผลที่ทำให้ยิ่งกังวลเข้าไปใหญ่เลยว่าเรื่องนี้อาจจะส่งผลกระทบต่อจิตใจของเจ้าตัวมากมายแค่ไหน
เรารู้ว่าคุณเหนื่อยมาก แต่ก็อยากจะให้พักผ่อนแล้วต่อสู้ต่อไปอีก เพื่อใครหลายๆคนที่เป็นห่วงคุณอยู่นะ เพราะไม่ใช่คนที่ยอมแพ้อะไรง่ายๆเวลาแพ้มันอาจจะทำให้ยิ่งทรมานก็ได้
ทำไมทิ้งท้ายด้วยเรื่องเศร้า ๆ ฮ่า ๆ
เอาเป็นว่า หิวจังเลย อ่า T^T
edit @ 24 Aug 2009 01:29:46 by ~ae~
